Popje Vol Vuur!

468 dagen mocht ik jullie collega zijn 1 kaarsje mocht ik uitblazen 2000 km heb ik gefietst 25 boeken heb ik uitgeleend 200 fietsen heb ik gegraveerd (samen met Peggy  J ) 1001 dingen heb ik over mezelf en jullie geleerd 4 dagen per week kwam ik met plezier werken elke dag was ik blij om ‘goeiemorgen’ te kunnen zeggen 7 keer heb ik mijn middagpauze in de warme lentezon genoten Nu ga ik genieten van de rest van mijn leven! Ik ga jullie missen! Ik wens jullie allemaal een liefdevol 2012 Liefs, Popje

Het lijkt alsof de krachten zich hebben gebundeld en mijn gebeden 'zeer letterlijk' hebben genomen. Ik weet sinds dinsdag dat ik mijn job kwijt ben. Ik ben per 01/01/2012 terug werkloos. Kwestie van zeer rigoureus te schrappen in mijn leven kan dat wel tellen. Ik ben helemaal verward. Verdrietig omdat mijn werk 'relatie' van 1 jaar en 3 maand plots wordt beëindigd.  Blij met even wat meer tijd voor mezelf en mijn lichaam.  Extatisch omdat ik de kans krijg om mijn leven aan te  pakken op mijn manier en misschien zelfs helemaal om te gooien... Maar ook bang van al deze nieuwe mogelijkheden.  Tot tranen toe bewogen omdat ik mijn capaciteiten voel vechten om naar buiten te mogen komen maar ik vind het best eng om op mezelf te vertrouwen. En tegelijk 'weet' ik dat ik veel kan. Ik begon net stuk voor stuk mijn energievretende  bezigheden te schrappen en enkele dagen later  hebben mijn bazen dat blijk...

Mijn evenwicht broos en opstandig ik wil meer en sneller en 'pats' Daar lig ik op straat, verdwaasd, de adrenaline giert door mijn lijf Langzaam beseffend dat ik veel geluk heb gehad, dat het ook anders had kunnen lopen, dat ik misschien mijn benen kwijt was. Maar de lichtjes in de wereld schijnen en blijven schijnen. Dankje, vrouwtje op de bus die haar zorgen met me deelde. Dankje, T., I., L.,...voor jullie luisterend oor. Dankje, I., om te zijn wie je bent, dat je echt naar me luistert, dat je echt om me geeft, dat ik mag zijn wie ik ben, dat je lief en grappig bent, dat je helemaal je gekke, geweldige zelf bent, dat je hersenkronkels me soms verbaasd maken maar ook aan het lachen brengen. Dankje, dat ik broos en kwetsbaar mag zijn maar ook sterk en talentvol. Popje heeft het ook wel eens nodig Liefs, Popje Afbeelding: bron

Ik volgde in het voorjaar van dit jaar een 8-weken -training in Leuven bij L. C.. Het oefenen ging niet echt vlot tijdens die acht weken en nadien werd het mediteren, de ademfocus,... ook geen gewoonte. Maar toch, nu 9 maand later, kan ik zeggen dat het toch effect heeft op mijn leven. Ik durf al eens stilzitten en stil zijn. Mezelf meer tijd geven, meer aandacht geven aan wat er is. Een vast moment inplannen om te mediteren lukt me (nog) niet maar al die kleine veranderingen maken me toch minder rusteloos. Ik durf al eens wat vaker 'foert' zeggen en de boel de boel laten. Ik luister beter naar mijn lichaam én naar mijn echte verlangens. Ik ben milder naar mezelf. Het is een traag proces maar wel blijvend. Geen prestatiedruk, niets moeten, gewoon zijn. Ik doe elke dag mijn best om niet te streng te zijn voor mezelf en voor anderen. Bewuster ben ik wel, wat wel wat dillema's met zich meebrengt. 'Ben ik goed bezig', 'moet ik nu boos worden...

Mooi, al die auto's op een rij, dezelfde lichtjes, voor en achter. Wachtend in de stromende wind, de gutsende regen, wachtend op snelheid die vanavond niet meer komen zal. Popje

Signalen, ik kan ze niet meer negeren. Ze komen dagelijks, wekelijks, maandelijks mijn leven binnen. Creatief zijn zonder angst, zonder grenzen. Tijd nemen, tijd krijgen, alle schoonheid op een stokje, in een tasje, op een sjaal, in parels, in kralen, in strobalen. Alles mooi in chaos geordend, stofjes en draadjes, plukjes en gaatjes, knoopjes en hoopjes geduld. Alles is goed,  goesting voor tien. Laat ik alles op het gemak doen, dan kan ik zelf ook nog mee, dan lopen mijn plannen me niet voorbij. Ja, laten we het zo doen ... met de duizelingwekkende traagheid van een schildpad Trage groetjes, Popje

Lieve familie, vrienden, kennissen, Na het lezen van dit artikel snappen jullie wellicht wat ik bedoel. Laten we eerlijk zijn, we hebben alles al. We hebben een woning, warmte, eten, veel kleren en spullen, spullen, spullen, spullen,... Lijkt het geen goed idee om eens niet aan cadeautjes te doen dit jaar, kwestie van eens niet enkel te consumeren maar gewoon gezellig samen te zijn. Ik heb niets nodig, ik ben juist alles wat ik niet meer nodig heb aan het wegdoen. Mijn huis wil ik leger, zodat mijn hoofd ook wat leger wordt. Enkel in huis hebben wat je echt nodig hebt.  Ik heb nog heel wat werk maar ik ga ervoor. Elke dag weer een reden vinden om niets te kopen. Op den duur wordt het een gewoonte. Meer tijd voor leuke dingen, vrienden, lekker  niksen. 'Gaan shoppen' is zo een lege bezigheid. Het kost veel geld en het geeft zero voldoening want als we echt eerlijk zijn is het toch het opvullen van enige leeg...