Popje Vol Vuur!

Goodmeurning Fijne lente gewenst vol heerlijk groei mooie bloei stralend frisse ochtenden zwoel zachte namiddagsoezerijen lunch in het park na en dan een lentefrisse bui glimlach op jouw gezicht bij het horen, zien en zwijgen van alle matuurpracht rondom jou Geniet, voel en straal zachtjes mee Popje

Na bijna 31 jaar valt er heel wat op zijn plaats, of haar plaats, en dat doet me deugd. Na prikkelbare jaren waarin hormonen en humeuren elkaar afwisselden, vind ik rust. Niets groots of spectaculairs, gewoon rust. Zo'n heerlijk wollig, warm plekje in mijn borst dat stilaan uitbreidt. Het is mooi zo. Ik leg niets meer uit. Dit ben ik. Langzaam maar zeker. Langzaam leef ik. Traag is mijn groei. Zuiver is mijn hart. Mijn buik zingt tevreden. Vol liefde is mijn pad. Dankbaar ben ik. Voor alles. Niets teveel. Nooit te weinig. Precies goed. Perfect zoals het is. Zevendduizend signalen en toch was ik niet zeker. Durfde ik niet zeker zijn. Durfde ik mezelf niet in de ogen kijken. Durfde ik niet voor dat lichte geluk kiezen. Zacht ben ik voor mezelf. Traag is goed. Ik hoef niet meer snel te zijn. Popje

Wat een productiviteit hier. Ik kan het zelf nauwelijks geloven. Mijn hele huis opgeruimd, rommel verwijderd, documenten geklasseerd. Niet te geloven wat een mens na 10 jaar alleen- en samenwonen allemaal verzameld. My God! Ocharme mijn verhuizers van de afgelopen jaren. Heel erg bedankt om zo talrijk aanwezig te zijn om alle lasten mee te dragen. Mee dragen, zowel letterlijk als figuurlijk. Mijn rugzak is te zwaar geworden. In december brak er iets. Tot aan de grond neergemaaid door faalangst, perfectionisme, over grenzen laten gaan, mezelf verliezen. Maar onder de grond waren daar nog steeds mijn stevige wortels van vertrouwen, moed en geloof in mezelf. Elke dag groeide toch weer dat vertrouwen. Elke dag kreeg ik de kans om lessen te leren. Elke dag telde ik mijn zegeningen. De steun die ik in overvloed kreeg gaf me ook hoop. Dat kleine, onzekere meisje kreeg speldeprikjes van geluk en vertrouwen. Ik mag er zijn. Ik ben wie ik ben en dat is goed zo. Er zijn mensen die mij waarder...

De lente is officieel in het land. Het is maart, mijn favoriete maand. Ik ben jarig maar vooral de wereld hernieuwt zich en dat doe ik ook. Het is tijd voor wat Selah Sue 'Black Part Love', Lucy Pearl 'Don't Mess with my (Wo)Man' en Lily Allen 'Fuck You'! Heerlijk wild gaan, sprankelen, dartelen, shake that ass! Ik heb zoveel goesting in alles, alles is nieuw, opnieuw. Daar hou ik van. Van een nieuw vel, nieuwe mogelijkheden, nieuwe horizonten. Wauw, wat een machtig gevoel dat alles weer kan, alles ligt open, ik laat alles los, laat alles wild en vurig op me afkomen. Ik ben zo klaar voor een nieuw jaar. Volgens de kleur- en stijlconsulente ben ik een 'Winter'-type. Ik ben het er helemaal mee eens. De winter is mijn broedplaats, mijn nest waarin ik ideeën uitbroedt, de periode van zichtbare rust en onzichtbare onrust. De tijd waarin ik even op adem kan komen, waarin ik zaadjes plant en zorg draag voor mijn tere zelf. En dan plots stijgt de temp...

Het aantrekken en afstoten verloopt niet altijd vloeiend maar dat had ik ook niet verwacht. Verwachtingen zijn eenzijdig gemaakte afspraken en kunnen dus zelden echt worden ingelost. De ander weet namelijk niet precies wat jij wil. Interpretaties zijn eenzijdig gemaakte veronderstellingen meestal gestoeld op eigen ervaringen die vaak niets met de huidige realiteit te maken hebben. Conclusie is dat het niet moeilijk is om communicatiestoornissen te ervaren in je relatie. Goedele schrijft deze maand over Geweldloze Communicatie. ja, dat bestaat en als je het toepast word je er zelf gelukkiger van. Niet dat dat gemakkelijk is want we leren blijkbaar van kindsbeen af dat we niet té eerlijk moeten zijn, veel honing en stroop moeten gebruiken en vooral niet rechtsreeks zeggen wat je bedoelt of verlangt. Anders is de kans groot dat de ander je wel eens van de eerste keer zou kunnen begrijpen. Dat keldert dan onze drang naar sensatie want dan kan je prettiger met elkaar omgaan. Ik kan uit...