Popje Vol Vuur!

Langzaam breekt het licht door jouw ramen Als pladijzen, glibberig nog en met zo'n vreemde snuit Stuiterend van woede kom jij de kamer binnen Als zou ik alles beter weten en het jou niet zeggen Verrast en opgebeurd plooi ik verder aan dagen Als origami dansen de woorden in vormen Nog stil van gisteren dein ik wat op wat op boosheid lijkt Als verdriet dat geen andere uitweg ziet Misnoegd het enkelblad van Boudewijn Als de wind door mijn haren jouw geur verraadt Verpretterd van blijdschap om die gloed in mijn borst Als zand glij ik langzaam in mezelf Proevend Kijkend Voelend Luisterend Wat is de wereld mooi geworden Mooier dan gisteren Zo mooi Popje

En beetje oranje, ja, zo is het goed. Niet teveel, hier en daar zo wat van dat. Een truitje, die kleine appelsien, mijn schrift met ringetjes, mijn slijper en het inpakpapier van dat ene cadeautje dat nooit overhandigd werd. Ik hield het bij, het paste plots niet meer bij de mensen aan wie ik het geven wou. Nu is het weer van mij. De zak wortels die in de koelkast liggen, al iets te lang, langer dan nodig maar als de avonden vaker oranje kleuren is de zin groter dan mijn keuken. Dan wil ik vliegen en dromen en nergens toe komen. Dan eet ik gauw een boterham met dieporanje chilipasta. Oranje prikkelt, laat niemand koud. Verrukt druk ik je tegen mijn borst. Jouw tranen droog je aan mijn trui. Ik hou van jou. Zomaar. Popje

Zacht zuchten kan zo opluchten. Mijn voetreflexologe leerde me dat. Laat maar lekker los, zei ze, terwijl ze alle spanning uit mijn lijf drukte. Mijn voeten vol punten en bulten. Dat ene uur dat me zachter maakt. Nooit eerder durfde ik zo hard zuchten. Wel tien keer. Zoveel knelpunten in dat weke lijf. Dat zuchten is een deel van mij geworden. Hoe meer ik zucht, hoe meer ik ontspan. Enkele dagen geleden lag ik in de zetel bij een vriendin en ze zong en speelde haar nieuwste nummer. Ik sloot mijn ogen en genoot. Na een minuut of drie ontsnapte een zeer diepe maar zo heerlijke zucht uit mijn vermoeide lijf. Nooit eerder ervaarde ik zo bewust het wegglijden van spanning. Het voelt als langzaam in de wind geraken maar dan zonder het verlies van bewustzijn. Juist het omgekeerde vindt plaats, mijn lichaam wordt zachter maar mijn gewaarwordingen scherper. De diepe, deugddoende ontspanning die zich op zo een moment van mij meester maakt brengt de heil die ik zo nodig heb. Die me doet verla...

'Stop the glorification of busy' - Tim Kreider Dit zinnetje verscheen op mijn Facebook- prikbord. Het sprak me aan. Eenvoudig en sterk. Net als mijn voornemens voor het nieuwe jaar. Net 31 geworden. Nu vind ik het tijd. Stop de shit. Traagheid, eenvoud, minder is meer, lekker niksen als vaste waarde,... Heerlijk allemaal en het past blijkbaar beter bij mij dan ik ooit durfde vermoeden. Altijd was ik de snelle denker en alles moest altijd aan een behoorlijk tempo vooruit gaan. Maar als je lichaam dan plots op de rem gaat staan, ja, wat doe je dan. Lekker doordenderen was geen optie. Ik heb me dan maar voor een tijdje in de berm gelegd, beetje rondgewandeld, nieuwe plekken ontdekt, terug in contact gekomen met mijn lijf, mijn drager. Wat een heerlijkheid allemaal. Ik heb dus echt vijf zintuigen en gebruikte ze veel te weinig. Ook mijn hart werd teveel genegeerd en die buik die bleef maar kabaal maken. Luisteren was de boodschap. Luisteren verdomme. Naar mezelf. En ook naar ...

Ze danst graag in de regen met haar gele laarsjes aan. Dan voelt ze zich vrij en dartel. Ze zingt duetten met Pinokkio's van de zucht van verlichting en tastbaar genot. Maar de vlek op haar karakter speelt ook graag een rol en zoekt zich een weg naar de buitenkant. Het gemis. Zichtbaar mag alles zijn en vechten zal ze. Haar laatste gevecht laat haar besmeurd achter. De laatste Pinokkio was zijzelf en met haar steeds langer wordende neus doorboort ze haar hart. Verschrikt ontspringt ze de dans van het kruis en de fluit. Zachtheid wil ze. Als een tijger ontsnapt ze uit de dierentuin van haar leven. Jarenlang opgesloten, niet wetend dat er zoveel moois te beleven valt in de wereld. Onwennig en nieuwsgierig steekt ze haar spitse neusje vooruit. Popje

Een zeldzaamheid haar kwetsbaarheid Kleine stukjes maken zich langzaam van haar meester De meesteres houdt angstvallig de controle Haar zweep is haar enige vertrouweling Niets of niemand kan haar raken Dat grote hart draagt alles zelf Ze kneedt de ander tot de mindere van zichzelf Zelfvoldaan en ongelukkig kijkt ze toe De toorn van haar zelfkastijding Gesloten blijft haar hart voor warme tederheid Haar hals arrogant rechtop Zo ziet ze het kleine meisje telkens over het hoofd Het meisje huilt zacht smachtend Gekoesterd wil ze worden Schreeuwen mag niet denkt ze En houdt zich eeuwig stil Eenzaam in de nacht is ze Zo groeit traag haar kracht Baldadiger wordt haar wil En liefde overspoelt haar kleine hart Schreeuwend en slaand zoekt ze haar weg Huilend en zuchtend maakt ze zich groot Zie mij staan! Hou van mij! Geschrokken opent de meesteres haar blik Een groot gat gaapt in haar pantser Onbeschrijfelijk mooi is de langverwachte pijn Vertederend bloederig de...