Popje Vol Vuur!

Schabouwelijk jouw langzaam wervend praatje waarmee je mij versieren wil. Ik kijk op je neer. Terwijl ik je blik kruis zie ik boezems deinen in bloesjes en kleedjes. Versier mij, kleed me uit, houd me vast, zuig al de lucht uit mijn longen, maak me even de jouwe. Zo kort dat het luchtruim verdwijnen kan, dat pluimen op hoeden kunnen worden gestoken. Zoals matrozen na een nacht vol vermaak het ruime sop kiezen. Kies niet voor mij. Laat mij alleen achter. Heel even wil ik proeven, niet bezitten, enkel langzaam en zacht jouw smaak bevatten. Geen banden smeden of toch weer wel. Oneindig ver en dicht op mijn vel. Mag ik jou willen, die ander, die ik hebben wil. Niet alleen jij. Schreiend zal ik wakker worden na de bom die jij in mij plantte. Ik zal ze dragen met fris gemoed, schouders recht en borst vooruit. De volgende die zich aan mij laven zal zal... Popje

De plafonds hoog. Jij net te ver. Mijn verlangen groter dan mijn lijf. Het worstelt zich een weg naar buiten maar blijft hangen in dat luchtledig vat tussen ons. Ik haat mijn angst. Ik wil dicht maar ik durf niet. Waarom niet? Waarom wel? Ik wil het weten. Alles weten. Alles begrijpen. Misschien moet ik dat alles maar vergeten. Ik wil voelen, aanraken, geraakt worden, alles. Niet vergeten. Herinneringen creëren. Nooit spijt van iets wel dan van iets niet. Ja, zo wil ik leven. Meer spelen, genieten, doen. Je ziet me wel maar hoe? Ik ben bang. Voor een blauwtje of voor rood, scharlaken rood geluk. Weet niet wat bang zijn is. Bang voor mooi, voor al jouw schoonheid. Wankelend op de afgrond van mijn wildste dromen staar ik je aan. Onbeweeglijk en ongenaakbaar als Mona Lisa zit je daar. Ik wil dat het ook stormt bij jou. Dat je lijf uit elkaar spat van verlangen. Zal ik dan maar stoppen met bang zijn... Popje

Kletterend mijn buik Rond en rond Hoofd tollend van lang en breed Veel en langzaam Heetgeblakerde binnenkant Worstelend van wel en niet Alleen kijkend en ontwijkend Barstens vol gevuld Moed gezakt in schoenen Ratelend hart verlamd Popje

Voelen Dan blijf ik hier Dichtbij Molenwiekend Dan even stil Zacht kan ook genot zijn Stuiterend verlangen Lijf in WIL-modus Hoofd in slaap Stuurloos De rem weer even aanspannen Vertragen Voelen Popje

Lieve bloglezers, Ik doe meestal 'zo maar wat ' in de keuken maar wonderwel lukt het ook meestal vrij goed. En deze keer zelfs ongelofelijk goed! Ik maakte al enkele keren vegan cheese cake (recept uit EVA magazine) maar vond de smaak vaak toch wat flauw. Dus doe ik het gewoon keihard op mijn manier. Is trouwens altijd de beste :)! Beetje meer van vanalles en nu is het een heerlijke smaakbom! Zo hoort dat toch bij dessert. 't Is niet omdat we vegan eten dat het niet lekker mag zijn! INGREDIENTEN & BENODIGDHEDEN 1 ronde springvorm voor oven spatel ovenwanten plezier enkele zoetekauwen lekkere thee Bodem 1 keukenchef of mixer of hamer of ... :-) 250 g speculaas 30 g plantaardige boter 3 el plantaardige olie zoals zonnebloem e.a. (zeker geen olijfolie!) Beslag 1 blender of mixer of schudei of ... :-p 400 g zijden tofu 250 g gewone tofu (natuur) 4 el sojayoghurt natuur (Mild & Creamy = beetje zurig zoals echte yoghurt en geeft frisse smaak!) ...

Verzwolgen door jouw lach. Knisperend komen mijn haren recht. Je raakt me. Je kraakt me. Je weet het niet. Je rukt mijn huid aan flarden. Vochtig verlang ik naar jou. Jouw trekken gehouwen uit steen. Zachte steen. Brokkelend onder mijn zure regen van woorden. Daar zit je dan. Ik zie jou. Jij ziet mij niet. Opstandig van heet verlangen stamp ik je plat. In mijn hoofd. In mijn hoofd, liefste. Hatelijk verliefd op een schim die helder wordt bij grimmig weer. Dan straal je daar voor mij. Voor mij. De brandende zindering als jouw hand de mijne raakt. Bang om me vast te klampen aan een luchtkasteel. Aan jouw angst voor mijn zacht gareel. Mijn lijf verstart, houdt stand, kaarsrecht, te fier voor tranen, te sterk voor banaal getater. Bij het wakker worden versmelten nacht en dag. Versmelt mijn verlangen in een zucht. Verlicht. Verlucht. Het raam weer dicht. Wetend dat ik je weer binnenlaat. Vannacht. Popje

Stijlloze rommel Felle kleuren Pickles chips Vrijen met het licht aan Keilang in bad liggen Doen alsof ik controle heb over alle spullen die ik heb Krabben aan mijn borst als ik daar jeuk heb Eerst doen, dan nadenken en daarna omgaan met de consequenties Procedures uitschrijven Zat zijn na één glas wijn Witte Martini met ijs Geil worden Iemand aanstaren totdat die persoon ongemakkelijk wordt Lijstjes maken Taken afvinken van die lijst Zoenen in een portiek van een winkel op de eerste date Drie uur voor de spiegel staan en dan toch dat eerste kleedje aandoen Vieze blikken die me worden toegeworpen Mijn I Mijn N Mijn T En mijn J Mijn 31 jaar dienst De manier waarop ik mensen op hun ongemak kan doen voelen De manier waarop ik mensen op hun gemak kan stellen Wild dansen op Michael Jackson De tranen die ik niet meer kan bedwingen bij het horen van de stem van Emeli Sandé Samen lachen om hormonale schommelingen Vrouw zijn Mannelijk zijn Direct zijn Mijn opportu...

Eerlijk? Ik worstel wel eens met mijn lijf. Niet enkel de man of de vrouw die erin zit en eruit wil. Ook de vrouw die haar kilo's graag ziet. En haar kont soms te dik vindt. En de man die daar wel mee om kan. Maar zijn eigen lijf strakker wil, vol kracht en spieren. En het kind dat spelen wil. De vrouw die zacht huilen wil. De man die niet ruilen wil. Eerlijk? De worsteling van de vrouw die vrouwen wil. De man die mannen wil. Hoofd dat stilletjes niet meer volgen kan. Het lijf dat schreit van verlangen. En het hart dat naar harten verlangt. Maar de burcht eerst nog wat versterkt. En het kind dat slapen wil. De vrouw die seks wil. De man die strelen wil. Eerlijk. Popje

Moedertje, mamsie, mam, maa-am Vele namen, vele moeders ben je voor mij Dagen gaan voorbij Dat ik je minder nodig heb Maar dan plots heb ik een klein of groot verdrietje En heb ik nog steeds even jouw schouder nodig Of een heuglijk nieuwtje dat mijn wereld op haar kop zet Dat ik dan in geuren en kleuren met jou wil delen Soms meer vriendin dan moeder Maar vaak ben ik nog even dat kleine meisje Dat eigenlijk best al groot is op haar 31ste En fier op zichzelf Moeke in een ver en nieuw verleden Een nieuwe rol maar de oude nog niet verleerd Soms vergetend dat je kinderen geen kinderen meer zijn Maar ouder of wijzer of beide En dat die voeten stevig op jullie grond mogen staan Verwachtingsvol naar wat het leven bieden zal Of dankbaar naar wat geweest is Naar jouw oren die urenlang mijn verhalen aanhoorden Of toch heel goed konden doen alsof Naar jouw geduld met mijn kronkelend pad Of toch een mooie poging tot loslaten Mam, ik zie je graag Popje

Zaligmakend de tonen die je uitstiet. Je trok me hard en zacht de grond op. Je liet me knielen, buigen en nederig liet ik mij ten gronde richten. Was dit wat nog komen moest? Wilde je me toch nog een keer plat krijgen. Dat ik eindelijk mijn bek eens houd en het niet altijd beter weet, ook al weet ik het echt wel vaak beter. Is dat wat je wilde? Me zo laag bij de grond krijgen dat ik even alleen nog stof kan proeven? Je raakt me, mijn snaar, mijn luchtgitaar, mijn hevig handgebaar. Het baat niet, het schaadt niet. Vis noch vlees. Ik luister niet eens echt en toch breken jouw woorden mijn verweer. Je prikt zelfverzekerd en zonder twijfel door me heen. Je weet dat het me goed zal doen. Verdomme, je weet het. Ik heb gewacht en toch onverwacht raak je me lager en dieper. Ik maak me vrolijk maar weet niet meer waarom. Mag ik blij zijn omdat ik verdrietig ben? Ja, dat lijkt me wel. Lekker tranen laten rollen. Beeld je even in dat je superdringend moet plassen en dat je dan na lang wachten...

Zachte tranen prikken Mijn oude leven glijdt langzaam weg Alles helemaal nieuw Zachte tranen stromen Haar sterke stem breekt mijn weerstand Alles mag stromen Zachte tranen druppelen Mijn oude meubels vinden een nieuwe thuis Alles straalt opnieuw Zachte tranen drogen Mijn buik vindt haar plek terug Alles weer verlucht Popje