Popje Vol Vuur!

Wat is rouwen? Mijn toekomstbeeld aanpassen aan de huidige situatie en dat doet pijn omdat ik me emotioneel heb verbonden met die toekomst. Leef ik in het nu? Voel ik dan iets of niets dan open en vrije energie, een stroom van warmte en gelukzaligheid, dankbaarheid en liefdevolle vriendelijkheid. Heb ik hoop? Ik vertrouw op het leven, op de schoonheid van alles wat is, op het 'zijn' van de mensen en de dingen om me heen. Alles is goed. Popje

Ik wil minder, zachter, wijdser, opener, vrijer. Evenwicht zoekend in de stille, donkere avond. De dagen korten, de nachten koud en donker. Mijn hoofd dwaalt, lichtjes aan de hemel. Elke ster een vlek, een stralend punt, een weg naar eenvoud. Eenvoud zoekend, langzaam, wroetend, ploegend, schrappend, ballast weggooien, zachtjes verwijderen, efficiënt en effectief, vandaag dit, morgen dat. De trein neemt me mee, ik laat me zweven, de ruimte tegemoet, mijn oor leg ik te luisteren, de knetterende regen. Het zoeven door eindeloze landschappen, door stations met hoge bomen en opgeknapte stationsgebouwen, met koeien in weien en mensen in auto's die files verwensen. Schoonheid zoekend, in eenvoud en evenwicht, in lust en passie, in zachtmoedig en teder strelen, in lieve woorden die de kille nachtlucht verrassen. Het plukken van bloemen, het bos dat ons dartel omarmt, de lucht baldadig de stad ontvlucht, het krekelen, het sp...

Signalen, ik kan ze niet meer negeren. Ze komen dagelijks, wekelijks, maandelijks mijn leven binnen. Creatief zijn zonder angst, zonder grenzen. Tijd nemen, tijd krijgen, alle schoonheid op een stokje, in een tasje, op een sjaal, in parels, in kralen, in strobalen. Alles mooi in chaos geordend, stofjes en draadjes, plukjes en gaatjes, knoopjes en hoopjes geduld. Alles is goed,  goesting voor tien. Laat ik alles op het gemak doen, dan kan ik zelf ook nog mee, dan lopen mijn plannen me niet voorbij. Ja, laten we het zo doen ... met de duizelingwekkende traagheid van een schildpad Trage groetjes, Popje

'Stilte is niet de afwezigheid van geluid. Stilte is je niet laten afleiden door lawaai.' (Nin Sheng) Deze quote zet me aan het denken. Of beter, bevestigt mijn gevoel, mijn weten, mijn intuïtie. Het brengt me bij de essentie van stilte en dat is - voor mij althans - stilte  in mezelf en niet zozeer de zintuiglijke waarneming van mijn gehoororgaan. Mijn huis is de beste plaats om stil te zijn, net omdat er zoveel geluiden zijn. Ik heb de ring van Leuven voor de  deur en achter me het depot van De Lijn, het station en Interbrew. Dat kan al tellen qua vervoer met trein, bus en vrachtvervoer.  De hele dag door gerij en gezoef.  De verwarmingsketel die aanspringt, de pc die zoemt, de dampkap, de stofzuiger, mijn lieve buurmeisjes, ... alles geeft geluid en ik kan me daar aan storen maar dat doe  ik niet.  Ik sluit me zachtjes af voor wat er zich buiten mij afspeelt en ga dan lekker op visite bij mezelf. Klinkt dit gek, ja, dat snap i...

Een mooi schriftje is moeilijker om in te beginnen schrijven, gewoon omdat het zo mooi is. Maar wat heb je nou aan een schriftje als je er niet in mag schrijven. Het is net als met een mooie jurk. Je bewaart ze voor een speciale gelegenheid. Maar dan is de gelegenheid nooit speciaal genoeg en durf je de jurk niet aan. Bang om ze stuk of vuil te maken. Dan hangt ze daar maar mooi te wezen. Wat heb je daar nou aan? Het is te gek voor woorden. Het gebeurt zo vaak dat we onszelf alleen maar iets moois gunnen als we het verdienen. Wat moeten we dan verdienen en voor wie? Zijn we dan niet goed genoeg zoals we zijn of moeten we toch nog dat tikkeltje perfecter zijn? Moeten we dan altijd eerst onszelf iets bewijzen voor we plezier mogen beleven. We kunnen onszelf net zo goed elke dag van het jaar iets moois gunnen. Want elke dag is het waard om volledig en vol schoonheid geleefd te worden. We zijn het 'gewoon' waard! Vurige groet, Popje Afbeelding: Kudzu...