Popje Vol Vuur!

Vijf minuten zag ik jou. Ik weet dat het ooit veel pijn zal doen maar nu geniet ik. Ik geniet van elke seconde met jou. Er is alleen NU bij jou. En soms een heel klein beetje morgen. Niemand die ons hoort of ziet. Misschien besta jij wel helemaal niet. Leef jij alleen in mijn hoofd. Je lijkt ook een droom. Mijn spiegelbeeld maar dan omgekeerd. Ik, de man in een vrouwenlijf, jij, de vrouw in een mannenlijf, jij mijn negatief, ik het jouwe. Mijn liefde is puur als was het eigenliefde. Tweelingzielen, gezeik voor zwevers, maar zo voelt het wel. Laten we het dan niet benoemen, zei je. Ja, laten we ons niet benoemen dan bestaat het niet echt. Toch ben ik nooit zo aanwezig dan als ik bij jou ben. Naakt, gevild, van vel ontnomen, door je handen, je ogen, je brein, zo mooi. 

Soms is iets te mooi om waar te zijn. Dan sluipt Alice rond in haar Wonderland. Of beter, ze schrijdt door haar onderwereld. De wereld die niemand ziet, hoort, proeft. Maar zij wel. Zij is de koningin voor even. Queen of the night. Cleopatra in vermomming. Dartel in groen, wit en paars met oranje bloemen die zo mooi afsteken tegen haar groene jurk. Haar ogen die spieden naar het perfecte vel om zich aan te laven. Haar huidhonger speelt met haar vermogen om lief te hebben. Echt lief te hebben. Zonder verwachtingen. Ja, dat kan, maar enkel in haar Wonderland. Waar konijnen spreken en de liefde geen noemers heeft. Waar alles kan en mag en waar de realiteit altijd op de loer ligt. En toeslaat als je even onoplettend bent. Of je de trap neemt en nog even hoopt dat het nog niet die deur zal zijn, de deur naar daar. Nog even stelt ze dat moment uit. Krakend van liefde die uit haar voegen barst. Wetende dat ze haar ogen zag en wist waar ze heen moest. Nog even...

Ik gooi mezelf voor de leeuwen. Ik wacht al heel mijn leven op vanalles maar ben vaak te bang om het gewoon te doen. Ik ben klaar om te doen wat ik altijd graag heb gedaan. Woorden en ruimtes vormgeven. Verhalen verzinnen in ruimtes en ruimtes verzinnen in mijn verhalen. Dat is wie ik ben, wat ik doe, waar ik energie van krijg, waar ik mijn slaap voor laat, waar ik rust en pit in vind. Ik begrijp plots waarom hij zo vaak goedgezind en rustig is sinds hij voor zichzelf werkt. Hij heeft minder tijd maar toch lijkt hij daarin veel flexibeler en zoveel stralender. Ik voel gewoon dat ik ook een dergelijk pad wil bewandelen en wat is een betere manier dan maar gewoon te beginnen aan mijn reis. Ze is eigenlijk 31 jaar geleden al begonnen maar nu ben ik minder bang. Ik heb verdorie twee diploma's en nog heel wat meer kwaliteiten in mijn rugzak. Het wordt tijd om meer tijd aan mezelf en mijn eeuwige plannen te besteden. Met angst maar toch gewoon doorgaan. ...

Elke hoek en kant verdwalend  in perfectiestrijd Jij weet en ziet wat oplossingen drijven kan Van stal gehaald Opnieuw bepaald welk nut vandaag het licht mag zien Woorden van de ochtendlucht Geen schroom voor groot en klein en stil verdriet Geen oordeel kent zijn vlucht bij jou Zo neem jij mij in ogenschouw Het dartel kind, de lentezoon, het manke grotemensending Bij jou, bij jou geen angst, geen ongekunsteld kortgeding Rechttoe, rechtaan en vrij gevlogen Zie jij mij met jouw vaderogen Popje

Schabouwelijk jouw langzaam wervend praatje waarmee je mij versieren wil. Ik kijk op je neer. Terwijl ik je blik kruis zie ik boezems deinen in bloesjes en kleedjes. Versier mij, kleed me uit, houd me vast, zuig al de lucht uit mijn longen, maak me even de jouwe. Zo kort dat het luchtruim verdwijnen kan, dat pluimen op hoeden kunnen worden gestoken. Zoals matrozen na een nacht vol vermaak het ruime sop kiezen. Kies niet voor mij. Laat mij alleen achter. Heel even wil ik proeven, niet bezitten, enkel langzaam en zacht jouw smaak bevatten. Geen banden smeden of toch weer wel. Oneindig ver en dicht op mijn vel. Mag ik jou willen, die ander, die ik hebben wil. Niet alleen jij. Schreiend zal ik wakker worden na de bom die jij in mij plantte. Ik zal ze dragen met fris gemoed, schouders recht en borst vooruit. De volgende die zich aan mij laven zal zal... Popje

De plafonds hoog. Jij net te ver. Mijn verlangen groter dan mijn lijf. Het worstelt zich een weg naar buiten maar blijft hangen in dat luchtledig vat tussen ons. Ik haat mijn angst. Ik wil dicht maar ik durf niet. Waarom niet? Waarom wel? Ik wil het weten. Alles weten. Alles begrijpen. Misschien moet ik dat alles maar vergeten. Ik wil voelen, aanraken, geraakt worden, alles. Niet vergeten. Herinneringen creëren. Nooit spijt van iets wel dan van iets niet. Ja, zo wil ik leven. Meer spelen, genieten, doen. Je ziet me wel maar hoe? Ik ben bang. Voor een blauwtje of voor rood, scharlaken rood geluk. Weet niet wat bang zijn is. Bang voor mooi, voor al jouw schoonheid. Wankelend op de afgrond van mijn wildste dromen staar ik je aan. Onbeweeglijk en ongenaakbaar als Mona Lisa zit je daar. Ik wil dat het ook stormt bij jou. Dat je lijf uit elkaar spat van verlangen. Zal ik dan maar stoppen met bang zijn... Popje

Kletterend mijn buik Rond en rond Hoofd tollend van lang en breed Veel en langzaam Heetgeblakerde binnenkant Worstelend van wel en niet Alleen kijkend en ontwijkend Barstens vol gevuld Moed gezakt in schoenen Ratelend hart verlamd Popje

Voelen Dan blijf ik hier Dichtbij Molenwiekend Dan even stil Zacht kan ook genot zijn Stuiterend verlangen Lijf in WIL-modus Hoofd in slaap Stuurloos De rem weer even aanspannen Vertragen Voelen Popje

Lieve bloglezers, Ik doe meestal 'zo maar wat ' in de keuken maar wonderwel lukt het ook meestal vrij goed. En deze keer zelfs ongelofelijk goed! Ik maakte al enkele keren vegan cheese cake (recept uit EVA magazine) maar vond de smaak vaak toch wat flauw. Dus doe ik het gewoon keihard op mijn manier. Is trouwens altijd de beste :)! Beetje meer van vanalles en nu is het een heerlijke smaakbom! Zo hoort dat toch bij dessert. 't Is niet omdat we vegan eten dat het niet lekker mag zijn! INGREDIENTEN & BENODIGDHEDEN 1 ronde springvorm voor oven spatel ovenwanten plezier enkele zoetekauwen lekkere thee Bodem 1 keukenchef of mixer of hamer of ... :-) 250 g speculaas 30 g plantaardige boter 3 el plantaardige olie zoals zonnebloem e.a. (zeker geen olijfolie!) Beslag 1 blender of mixer of schudei of ... :-p 400 g zijden tofu 250 g gewone tofu (natuur) 4 el sojayoghurt natuur (Mild & Creamy = beetje zurig zoals echte yoghurt en geeft frisse smaak!) ...

Verzwolgen door jouw lach. Knisperend komen mijn haren recht. Je raakt me. Je kraakt me. Je weet het niet. Je rukt mijn huid aan flarden. Vochtig verlang ik naar jou. Jouw trekken gehouwen uit steen. Zachte steen. Brokkelend onder mijn zure regen van woorden. Daar zit je dan. Ik zie jou. Jij ziet mij niet. Opstandig van heet verlangen stamp ik je plat. In mijn hoofd. In mijn hoofd, liefste. Hatelijk verliefd op een schim die helder wordt bij grimmig weer. Dan straal je daar voor mij. Voor mij. De brandende zindering als jouw hand de mijne raakt. Bang om me vast te klampen aan een luchtkasteel. Aan jouw angst voor mijn zacht gareel. Mijn lijf verstart, houdt stand, kaarsrecht, te fier voor tranen, te sterk voor banaal getater. Bij het wakker worden versmelten nacht en dag. Versmelt mijn verlangen in een zucht. Verlicht. Verlucht. Het raam weer dicht. Wetend dat ik je weer binnenlaat. Vannacht. Popje

Stijlloze rommel Felle kleuren Pickles chips Vrijen met het licht aan Keilang in bad liggen Doen alsof ik controle heb over alle spullen die ik heb Krabben aan mijn borst als ik daar jeuk heb Eerst doen, dan nadenken en daarna omgaan met de consequenties Procedures uitschrijven Zat zijn na één glas wijn Witte Martini met ijs Geil worden Iemand aanstaren totdat die persoon ongemakkelijk wordt Lijstjes maken Taken afvinken van die lijst Zoenen in een portiek van een winkel op de eerste date Drie uur voor de spiegel staan en dan toch dat eerste kleedje aandoen Vieze blikken die me worden toegeworpen Mijn I Mijn N Mijn T En mijn J Mijn 31 jaar dienst De manier waarop ik mensen op hun ongemak kan doen voelen De manier waarop ik mensen op hun gemak kan stellen Wild dansen op Michael Jackson De tranen die ik niet meer kan bedwingen bij het horen van de stem van Emeli Sandé Samen lachen om hormonale schommelingen Vrouw zijn Mannelijk zijn Direct zijn Mijn opportu...

Eerlijk? Ik worstel wel eens met mijn lijf. Niet enkel de man of de vrouw die erin zit en eruit wil. Ook de vrouw die haar kilo's graag ziet. En haar kont soms te dik vindt. En de man die daar wel mee om kan. Maar zijn eigen lijf strakker wil, vol kracht en spieren. En het kind dat spelen wil. De vrouw die zacht huilen wil. De man die niet ruilen wil. Eerlijk? De worsteling van de vrouw die vrouwen wil. De man die mannen wil. Hoofd dat stilletjes niet meer volgen kan. Het lijf dat schreit van verlangen. En het hart dat naar harten verlangt. Maar de burcht eerst nog wat versterkt. En het kind dat slapen wil. De vrouw die seks wil. De man die strelen wil. Eerlijk. Popje

Moedertje, mamsie, mam, maa-am Vele namen, vele moeders ben je voor mij Dagen gaan voorbij Dat ik je minder nodig heb Maar dan plots heb ik een klein of groot verdrietje En heb ik nog steeds even jouw schouder nodig Of een heuglijk nieuwtje dat mijn wereld op haar kop zet Dat ik dan in geuren en kleuren met jou wil delen Soms meer vriendin dan moeder Maar vaak ben ik nog even dat kleine meisje Dat eigenlijk best al groot is op haar 31ste En fier op zichzelf Moeke in een ver en nieuw verleden Een nieuwe rol maar de oude nog niet verleerd Soms vergetend dat je kinderen geen kinderen meer zijn Maar ouder of wijzer of beide En dat die voeten stevig op jullie grond mogen staan Verwachtingsvol naar wat het leven bieden zal Of dankbaar naar wat geweest is Naar jouw oren die urenlang mijn verhalen aanhoorden Of toch heel goed konden doen alsof Naar jouw geduld met mijn kronkelend pad Of toch een mooie poging tot loslaten Mam, ik zie je graag Popje

Zaligmakend de tonen die je uitstiet. Je trok me hard en zacht de grond op. Je liet me knielen, buigen en nederig liet ik mij ten gronde richten. Was dit wat nog komen moest? Wilde je me toch nog een keer plat krijgen. Dat ik eindelijk mijn bek eens houd en het niet altijd beter weet, ook al weet ik het echt wel vaak beter. Is dat wat je wilde? Me zo laag bij de grond krijgen dat ik even alleen nog stof kan proeven? Je raakt me, mijn snaar, mijn luchtgitaar, mijn hevig handgebaar. Het baat niet, het schaadt niet. Vis noch vlees. Ik luister niet eens echt en toch breken jouw woorden mijn verweer. Je prikt zelfverzekerd en zonder twijfel door me heen. Je weet dat het me goed zal doen. Verdomme, je weet het. Ik heb gewacht en toch onverwacht raak je me lager en dieper. Ik maak me vrolijk maar weet niet meer waarom. Mag ik blij zijn omdat ik verdrietig ben? Ja, dat lijkt me wel. Lekker tranen laten rollen. Beeld je even in dat je superdringend moet plassen en dat je dan na lang wachten...

Zachte tranen prikken Mijn oude leven glijdt langzaam weg Alles helemaal nieuw Zachte tranen stromen Haar sterke stem breekt mijn weerstand Alles mag stromen Zachte tranen druppelen Mijn oude meubels vinden een nieuwe thuis Alles straalt opnieuw Zachte tranen drogen Mijn buik vindt haar plek terug Alles weer verlucht Popje

Langzaam breekt het licht door jouw ramen Als pladijzen, glibberig nog en met zo'n vreemde snuit Stuiterend van woede kom jij de kamer binnen Als zou ik alles beter weten en het jou niet zeggen Verrast en opgebeurd plooi ik verder aan dagen Als origami dansen de woorden in vormen Nog stil van gisteren dein ik wat op wat op boosheid lijkt Als verdriet dat geen andere uitweg ziet Misnoegd het enkelblad van Boudewijn Als de wind door mijn haren jouw geur verraadt Verpretterd van blijdschap om die gloed in mijn borst Als zand glij ik langzaam in mezelf Proevend Kijkend Voelend Luisterend Wat is de wereld mooi geworden Mooier dan gisteren Zo mooi Popje

En beetje oranje, ja, zo is het goed. Niet teveel, hier en daar zo wat van dat. Een truitje, die kleine appelsien, mijn schrift met ringetjes, mijn slijper en het inpakpapier van dat ene cadeautje dat nooit overhandigd werd. Ik hield het bij, het paste plots niet meer bij de mensen aan wie ik het geven wou. Nu is het weer van mij. De zak wortels die in de koelkast liggen, al iets te lang, langer dan nodig maar als de avonden vaker oranje kleuren is de zin groter dan mijn keuken. Dan wil ik vliegen en dromen en nergens toe komen. Dan eet ik gauw een boterham met dieporanje chilipasta. Oranje prikkelt, laat niemand koud. Verrukt druk ik je tegen mijn borst. Jouw tranen droog je aan mijn trui. Ik hou van jou. Zomaar. Popje

Zacht zuchten kan zo opluchten. Mijn voetreflexologe leerde me dat. Laat maar lekker los, zei ze, terwijl ze alle spanning uit mijn lijf drukte. Mijn voeten vol punten en bulten. Dat ene uur dat me zachter maakt. Nooit eerder durfde ik zo hard zuchten. Wel tien keer. Zoveel knelpunten in dat weke lijf. Dat zuchten is een deel van mij geworden. Hoe meer ik zucht, hoe meer ik ontspan. Enkele dagen geleden lag ik in de zetel bij een vriendin en ze zong en speelde haar nieuwste nummer. Ik sloot mijn ogen en genoot. Na een minuut of drie ontsnapte een zeer diepe maar zo heerlijke zucht uit mijn vermoeide lijf. Nooit eerder ervaarde ik zo bewust het wegglijden van spanning. Het voelt als langzaam in de wind geraken maar dan zonder het verlies van bewustzijn. Juist het omgekeerde vindt plaats, mijn lichaam wordt zachter maar mijn gewaarwordingen scherper. De diepe, deugddoende ontspanning die zich op zo een moment van mij meester maakt brengt de heil die ik zo nodig heb. Die me doet verla...

'Stop the glorification of busy' - Tim Kreider Dit zinnetje verscheen op mijn Facebook- prikbord. Het sprak me aan. Eenvoudig en sterk. Net als mijn voornemens voor het nieuwe jaar. Net 31 geworden. Nu vind ik het tijd. Stop de shit. Traagheid, eenvoud, minder is meer, lekker niksen als vaste waarde,... Heerlijk allemaal en het past blijkbaar beter bij mij dan ik ooit durfde vermoeden. Altijd was ik de snelle denker en alles moest altijd aan een behoorlijk tempo vooruit gaan. Maar als je lichaam dan plots op de rem gaat staan, ja, wat doe je dan. Lekker doordenderen was geen optie. Ik heb me dan maar voor een tijdje in de berm gelegd, beetje rondgewandeld, nieuwe plekken ontdekt, terug in contact gekomen met mijn lijf, mijn drager. Wat een heerlijkheid allemaal. Ik heb dus echt vijf zintuigen en gebruikte ze veel te weinig. Ook mijn hart werd teveel genegeerd en die buik die bleef maar kabaal maken. Luisteren was de boodschap. Luisteren verdomme. Naar mezelf. En ook naar ...

Ze danst graag in de regen met haar gele laarsjes aan. Dan voelt ze zich vrij en dartel. Ze zingt duetten met Pinokkio's van de zucht van verlichting en tastbaar genot. Maar de vlek op haar karakter speelt ook graag een rol en zoekt zich een weg naar de buitenkant. Het gemis. Zichtbaar mag alles zijn en vechten zal ze. Haar laatste gevecht laat haar besmeurd achter. De laatste Pinokkio was zijzelf en met haar steeds langer wordende neus doorboort ze haar hart. Verschrikt ontspringt ze de dans van het kruis en de fluit. Zachtheid wil ze. Als een tijger ontsnapt ze uit de dierentuin van haar leven. Jarenlang opgesloten, niet wetend dat er zoveel moois te beleven valt in de wereld. Onwennig en nieuwsgierig steekt ze haar spitse neusje vooruit. Popje