Popje Vol Vuur!

Soms is iets te mooi om waar te zijn. Dan sluipt Alice rond in haar Wonderland. Of beter, ze schrijdt door haar onderwereld. De wereld die niemand ziet, hoort, proeft. Maar zij wel. Zij is de koningin voor even. Queen of the night. Cleopatra in vermomming. Dartel in groen, wit en paars met oranje bloemen die zo mooi afsteken tegen haar groene jurk. Haar ogen die spieden naar het perfecte vel om zich aan te laven. Haar huidhonger speelt met haar vermogen om lief te hebben. Echt lief te hebben. Zonder verwachtingen. Ja, dat kan, maar enkel in haar Wonderland. Waar konijnen spreken en de liefde geen noemers heeft. Waar alles kan en mag en waar de realiteit altijd op de loer ligt. En toeslaat als je even onoplettend bent. Of je de trap neemt en nog even hoopt dat het nog niet die deur zal zijn, de deur naar daar. Nog even stelt ze dat moment uit. Krakend van liefde die uit haar voegen barst. Wetende dat ze haar ogen zag en wist waar ze heen moest. Nog even...

Ik gooi mezelf voor de leeuwen. Ik wacht al heel mijn leven op vanalles maar ben vaak te bang om het gewoon te doen. Ik ben klaar om te doen wat ik altijd graag heb gedaan. Woorden en ruimtes vormgeven. Verhalen verzinnen in ruimtes en ruimtes verzinnen in mijn verhalen. Dat is wie ik ben, wat ik doe, waar ik energie van krijg, waar ik mijn slaap voor laat, waar ik rust en pit in vind. Ik begrijp plots waarom hij zo vaak goedgezind en rustig is sinds hij voor zichzelf werkt. Hij heeft minder tijd maar toch lijkt hij daarin veel flexibeler en zoveel stralender. Ik voel gewoon dat ik ook een dergelijk pad wil bewandelen en wat is een betere manier dan maar gewoon te beginnen aan mijn reis. Ze is eigenlijk 31 jaar geleden al begonnen maar nu ben ik minder bang. Ik heb verdorie twee diploma's en nog heel wat meer kwaliteiten in mijn rugzak. Het wordt tijd om meer tijd aan mezelf en mijn eeuwige plannen te besteden. Met angst maar toch gewoon doorgaan. ...

Elke hoek en kant verdwalend  in perfectiestrijd Jij weet en ziet wat oplossingen drijven kan Van stal gehaald Opnieuw bepaald welk nut vandaag het licht mag zien Woorden van de ochtendlucht Geen schroom voor groot en klein en stil verdriet Geen oordeel kent zijn vlucht bij jou Zo neem jij mij in ogenschouw Het dartel kind, de lentezoon, het manke grotemensending Bij jou, bij jou geen angst, geen ongekunsteld kortgeding Rechttoe, rechtaan en vrij gevlogen Zie jij mij met jouw vaderogen Popje

Schabouwelijk jouw langzaam wervend praatje waarmee je mij versieren wil. Ik kijk op je neer. Terwijl ik je blik kruis zie ik boezems deinen in bloesjes en kleedjes. Versier mij, kleed me uit, houd me vast, zuig al de lucht uit mijn longen, maak me even de jouwe. Zo kort dat het luchtruim verdwijnen kan, dat pluimen op hoeden kunnen worden gestoken. Zoals matrozen na een nacht vol vermaak het ruime sop kiezen. Kies niet voor mij. Laat mij alleen achter. Heel even wil ik proeven, niet bezitten, enkel langzaam en zacht jouw smaak bevatten. Geen banden smeden of toch weer wel. Oneindig ver en dicht op mijn vel. Mag ik jou willen, die ander, die ik hebben wil. Niet alleen jij. Schreiend zal ik wakker worden na de bom die jij in mij plantte. Ik zal ze dragen met fris gemoed, schouders recht en borst vooruit. De volgende die zich aan mij laven zal zal... Popje

De plafonds hoog. Jij net te ver. Mijn verlangen groter dan mijn lijf. Het worstelt zich een weg naar buiten maar blijft hangen in dat luchtledig vat tussen ons. Ik haat mijn angst. Ik wil dicht maar ik durf niet. Waarom niet? Waarom wel? Ik wil het weten. Alles weten. Alles begrijpen. Misschien moet ik dat alles maar vergeten. Ik wil voelen, aanraken, geraakt worden, alles. Niet vergeten. Herinneringen creëren. Nooit spijt van iets wel dan van iets niet. Ja, zo wil ik leven. Meer spelen, genieten, doen. Je ziet me wel maar hoe? Ik ben bang. Voor een blauwtje of voor rood, scharlaken rood geluk. Weet niet wat bang zijn is. Bang voor mooi, voor al jouw schoonheid. Wankelend op de afgrond van mijn wildste dromen staar ik je aan. Onbeweeglijk en ongenaakbaar als Mona Lisa zit je daar. Ik wil dat het ook stormt bij jou. Dat je lijf uit elkaar spat van verlangen. Zal ik dan maar stoppen met bang zijn... Popje

Kletterend mijn buik Rond en rond Hoofd tollend van lang en breed Veel en langzaam Heetgeblakerde binnenkant Worstelend van wel en niet Alleen kijkend en ontwijkend Barstens vol gevuld Moed gezakt in schoenen Ratelend hart verlamd Popje

Voelen Dan blijf ik hier Dichtbij Molenwiekend Dan even stil Zacht kan ook genot zijn Stuiterend verlangen Lijf in WIL-modus Hoofd in slaap Stuurloos De rem weer even aanspannen Vertragen Voelen Popje

Lieve bloglezers, Ik doe meestal 'zo maar wat ' in de keuken maar wonderwel lukt het ook meestal vrij goed. En deze keer zelfs ongelofelijk goed! Ik maakte al enkele keren vegan cheese cake (recept uit EVA magazine) maar vond de smaak vaak toch wat flauw. Dus doe ik het gewoon keihard op mijn manier. Is trouwens altijd de beste :)! Beetje meer van vanalles en nu is het een heerlijke smaakbom! Zo hoort dat toch bij dessert. 't Is niet omdat we vegan eten dat het niet lekker mag zijn! INGREDIENTEN & BENODIGDHEDEN 1 ronde springvorm voor oven spatel ovenwanten plezier enkele zoetekauwen lekkere thee Bodem 1 keukenchef of mixer of hamer of ... :-) 250 g speculaas 30 g plantaardige boter 3 el plantaardige olie zoals zonnebloem e.a. (zeker geen olijfolie!) Beslag 1 blender of mixer of schudei of ... :-p 400 g zijden tofu 250 g gewone tofu (natuur) 4 el sojayoghurt natuur (Mild & Creamy = beetje zurig zoals echte yoghurt en geeft frisse smaak!) ...

Verzwolgen door jouw lach. Knisperend komen mijn haren recht. Je raakt me. Je kraakt me. Je weet het niet. Je rukt mijn huid aan flarden. Vochtig verlang ik naar jou. Jouw trekken gehouwen uit steen. Zachte steen. Brokkelend onder mijn zure regen van woorden. Daar zit je dan. Ik zie jou. Jij ziet mij niet. Opstandig van heet verlangen stamp ik je plat. In mijn hoofd. In mijn hoofd, liefste. Hatelijk verliefd op een schim die helder wordt bij grimmig weer. Dan straal je daar voor mij. Voor mij. De brandende zindering als jouw hand de mijne raakt. Bang om me vast te klampen aan een luchtkasteel. Aan jouw angst voor mijn zacht gareel. Mijn lijf verstart, houdt stand, kaarsrecht, te fier voor tranen, te sterk voor banaal getater. Bij het wakker worden versmelten nacht en dag. Versmelt mijn verlangen in een zucht. Verlicht. Verlucht. Het raam weer dicht. Wetend dat ik je weer binnenlaat. Vannacht. Popje

Stijlloze rommel Felle kleuren Pickles chips Vrijen met het licht aan Keilang in bad liggen Doen alsof ik controle heb over alle spullen die ik heb Krabben aan mijn borst als ik daar jeuk heb Eerst doen, dan nadenken en daarna omgaan met de consequenties Procedures uitschrijven Zat zijn na één glas wijn Witte Martini met ijs Geil worden Iemand aanstaren totdat die persoon ongemakkelijk wordt Lijstjes maken Taken afvinken van die lijst Zoenen in een portiek van een winkel op de eerste date Drie uur voor de spiegel staan en dan toch dat eerste kleedje aandoen Vieze blikken die me worden toegeworpen Mijn I Mijn N Mijn T En mijn J Mijn 31 jaar dienst De manier waarop ik mensen op hun ongemak kan doen voelen De manier waarop ik mensen op hun gemak kan stellen Wild dansen op Michael Jackson De tranen die ik niet meer kan bedwingen bij het horen van de stem van Emeli Sandé Samen lachen om hormonale schommelingen Vrouw zijn Mannelijk zijn Direct zijn Mijn opportu...

Eerlijk? Ik worstel wel eens met mijn lijf. Niet enkel de man of de vrouw die erin zit en eruit wil. Ook de vrouw die haar kilo's graag ziet. En haar kont soms te dik vindt. En de man die daar wel mee om kan. Maar zijn eigen lijf strakker wil, vol kracht en spieren. En het kind dat spelen wil. De vrouw die zacht huilen wil. De man die niet ruilen wil. Eerlijk? De worsteling van de vrouw die vrouwen wil. De man die mannen wil. Hoofd dat stilletjes niet meer volgen kan. Het lijf dat schreit van verlangen. En het hart dat naar harten verlangt. Maar de burcht eerst nog wat versterkt. En het kind dat slapen wil. De vrouw die seks wil. De man die strelen wil. Eerlijk. Popje

Moedertje, mamsie, mam, maa-am Vele namen, vele moeders ben je voor mij Dagen gaan voorbij Dat ik je minder nodig heb Maar dan plots heb ik een klein of groot verdrietje En heb ik nog steeds even jouw schouder nodig Of een heuglijk nieuwtje dat mijn wereld op haar kop zet Dat ik dan in geuren en kleuren met jou wil delen Soms meer vriendin dan moeder Maar vaak ben ik nog even dat kleine meisje Dat eigenlijk best al groot is op haar 31ste En fier op zichzelf Moeke in een ver en nieuw verleden Een nieuwe rol maar de oude nog niet verleerd Soms vergetend dat je kinderen geen kinderen meer zijn Maar ouder of wijzer of beide En dat die voeten stevig op jullie grond mogen staan Verwachtingsvol naar wat het leven bieden zal Of dankbaar naar wat geweest is Naar jouw oren die urenlang mijn verhalen aanhoorden Of toch heel goed konden doen alsof Naar jouw geduld met mijn kronkelend pad Of toch een mooie poging tot loslaten Mam, ik zie je graag Popje

Zaligmakend de tonen die je uitstiet. Je trok me hard en zacht de grond op. Je liet me knielen, buigen en nederig liet ik mij ten gronde richten. Was dit wat nog komen moest? Wilde je me toch nog een keer plat krijgen. Dat ik eindelijk mijn bek eens houd en het niet altijd beter weet, ook al weet ik het echt wel vaak beter. Is dat wat je wilde? Me zo laag bij de grond krijgen dat ik even alleen nog stof kan proeven? Je raakt me, mijn snaar, mijn luchtgitaar, mijn hevig handgebaar. Het baat niet, het schaadt niet. Vis noch vlees. Ik luister niet eens echt en toch breken jouw woorden mijn verweer. Je prikt zelfverzekerd en zonder twijfel door me heen. Je weet dat het me goed zal doen. Verdomme, je weet het. Ik heb gewacht en toch onverwacht raak je me lager en dieper. Ik maak me vrolijk maar weet niet meer waarom. Mag ik blij zijn omdat ik verdrietig ben? Ja, dat lijkt me wel. Lekker tranen laten rollen. Beeld je even in dat je superdringend moet plassen en dat je dan na lang wachten...

Zachte tranen prikken Mijn oude leven glijdt langzaam weg Alles helemaal nieuw Zachte tranen stromen Haar sterke stem breekt mijn weerstand Alles mag stromen Zachte tranen druppelen Mijn oude meubels vinden een nieuwe thuis Alles straalt opnieuw Zachte tranen drogen Mijn buik vindt haar plek terug Alles weer verlucht Popje

Langzaam breekt het licht door jouw ramen Als pladijzen, glibberig nog en met zo'n vreemde snuit Stuiterend van woede kom jij de kamer binnen Als zou ik alles beter weten en het jou niet zeggen Verrast en opgebeurd plooi ik verder aan dagen Als origami dansen de woorden in vormen Nog stil van gisteren dein ik wat op wat op boosheid lijkt Als verdriet dat geen andere uitweg ziet Misnoegd het enkelblad van Boudewijn Als de wind door mijn haren jouw geur verraadt Verpretterd van blijdschap om die gloed in mijn borst Als zand glij ik langzaam in mezelf Proevend Kijkend Voelend Luisterend Wat is de wereld mooi geworden Mooier dan gisteren Zo mooi Popje

En beetje oranje, ja, zo is het goed. Niet teveel, hier en daar zo wat van dat. Een truitje, die kleine appelsien, mijn schrift met ringetjes, mijn slijper en het inpakpapier van dat ene cadeautje dat nooit overhandigd werd. Ik hield het bij, het paste plots niet meer bij de mensen aan wie ik het geven wou. Nu is het weer van mij. De zak wortels die in de koelkast liggen, al iets te lang, langer dan nodig maar als de avonden vaker oranje kleuren is de zin groter dan mijn keuken. Dan wil ik vliegen en dromen en nergens toe komen. Dan eet ik gauw een boterham met dieporanje chilipasta. Oranje prikkelt, laat niemand koud. Verrukt druk ik je tegen mijn borst. Jouw tranen droog je aan mijn trui. Ik hou van jou. Zomaar. Popje

Zacht zuchten kan zo opluchten. Mijn voetreflexologe leerde me dat. Laat maar lekker los, zei ze, terwijl ze alle spanning uit mijn lijf drukte. Mijn voeten vol punten en bulten. Dat ene uur dat me zachter maakt. Nooit eerder durfde ik zo hard zuchten. Wel tien keer. Zoveel knelpunten in dat weke lijf. Dat zuchten is een deel van mij geworden. Hoe meer ik zucht, hoe meer ik ontspan. Enkele dagen geleden lag ik in de zetel bij een vriendin en ze zong en speelde haar nieuwste nummer. Ik sloot mijn ogen en genoot. Na een minuut of drie ontsnapte een zeer diepe maar zo heerlijke zucht uit mijn vermoeide lijf. Nooit eerder ervaarde ik zo bewust het wegglijden van spanning. Het voelt als langzaam in de wind geraken maar dan zonder het verlies van bewustzijn. Juist het omgekeerde vindt plaats, mijn lichaam wordt zachter maar mijn gewaarwordingen scherper. De diepe, deugddoende ontspanning die zich op zo een moment van mij meester maakt brengt de heil die ik zo nodig heb. Die me doet verla...

'Stop the glorification of busy' - Tim Kreider Dit zinnetje verscheen op mijn Facebook- prikbord. Het sprak me aan. Eenvoudig en sterk. Net als mijn voornemens voor het nieuwe jaar. Net 31 geworden. Nu vind ik het tijd. Stop de shit. Traagheid, eenvoud, minder is meer, lekker niksen als vaste waarde,... Heerlijk allemaal en het past blijkbaar beter bij mij dan ik ooit durfde vermoeden. Altijd was ik de snelle denker en alles moest altijd aan een behoorlijk tempo vooruit gaan. Maar als je lichaam dan plots op de rem gaat staan, ja, wat doe je dan. Lekker doordenderen was geen optie. Ik heb me dan maar voor een tijdje in de berm gelegd, beetje rondgewandeld, nieuwe plekken ontdekt, terug in contact gekomen met mijn lijf, mijn drager. Wat een heerlijkheid allemaal. Ik heb dus echt vijf zintuigen en gebruikte ze veel te weinig. Ook mijn hart werd teveel genegeerd en die buik die bleef maar kabaal maken. Luisteren was de boodschap. Luisteren verdomme. Naar mezelf. En ook naar ...

Ze danst graag in de regen met haar gele laarsjes aan. Dan voelt ze zich vrij en dartel. Ze zingt duetten met Pinokkio's van de zucht van verlichting en tastbaar genot. Maar de vlek op haar karakter speelt ook graag een rol en zoekt zich een weg naar de buitenkant. Het gemis. Zichtbaar mag alles zijn en vechten zal ze. Haar laatste gevecht laat haar besmeurd achter. De laatste Pinokkio was zijzelf en met haar steeds langer wordende neus doorboort ze haar hart. Verschrikt ontspringt ze de dans van het kruis en de fluit. Zachtheid wil ze. Als een tijger ontsnapt ze uit de dierentuin van haar leven. Jarenlang opgesloten, niet wetend dat er zoveel moois te beleven valt in de wereld. Onwennig en nieuwsgierig steekt ze haar spitse neusje vooruit. Popje

Een zeldzaamheid haar kwetsbaarheid Kleine stukjes maken zich langzaam van haar meester De meesteres houdt angstvallig de controle Haar zweep is haar enige vertrouweling Niets of niemand kan haar raken Dat grote hart draagt alles zelf Ze kneedt de ander tot de mindere van zichzelf Zelfvoldaan en ongelukkig kijkt ze toe De toorn van haar zelfkastijding Gesloten blijft haar hart voor warme tederheid Haar hals arrogant rechtop Zo ziet ze het kleine meisje telkens over het hoofd Het meisje huilt zacht smachtend Gekoesterd wil ze worden Schreeuwen mag niet denkt ze En houdt zich eeuwig stil Eenzaam in de nacht is ze Zo groeit traag haar kracht Baldadiger wordt haar wil En liefde overspoelt haar kleine hart Schreeuwend en slaand zoekt ze haar weg Huilend en zuchtend maakt ze zich groot Zie mij staan! Hou van mij! Geschrokken opent de meesteres haar blik Een groot gat gaapt in haar pantser Onbeschrijfelijk mooi is de langverwachte pijn Vertederend bloederig de...

Goodmeurning Fijne lente gewenst vol heerlijk groei mooie bloei stralend frisse ochtenden zwoel zachte namiddagsoezerijen lunch in het park na en dan een lentefrisse bui glimlach op jouw gezicht bij het horen, zien en zwijgen van alle matuurpracht rondom jou Geniet, voel en straal zachtjes mee Popje

Na bijna 31 jaar valt er heel wat op zijn plaats, of haar plaats, en dat doet me deugd. Na prikkelbare jaren waarin hormonen en humeuren elkaar afwisselden, vind ik rust. Niets groots of spectaculairs, gewoon rust. Zo'n heerlijk wollig, warm plekje in mijn borst dat stilaan uitbreidt. Het is mooi zo. Ik leg niets meer uit. Dit ben ik. Langzaam maar zeker. Langzaam leef ik. Traag is mijn groei. Zuiver is mijn hart. Mijn buik zingt tevreden. Vol liefde is mijn pad. Dankbaar ben ik. Voor alles. Niets teveel. Nooit te weinig. Precies goed. Perfect zoals het is. Zevendduizend signalen en toch was ik niet zeker. Durfde ik niet zeker zijn. Durfde ik mezelf niet in de ogen kijken. Durfde ik niet voor dat lichte geluk kiezen. Zacht ben ik voor mezelf. Traag is goed. Ik hoef niet meer snel te zijn. Popje

Wat een productiviteit hier. Ik kan het zelf nauwelijks geloven. Mijn hele huis opgeruimd, rommel verwijderd, documenten geklasseerd. Niet te geloven wat een mens na 10 jaar alleen- en samenwonen allemaal verzameld. My God! Ocharme mijn verhuizers van de afgelopen jaren. Heel erg bedankt om zo talrijk aanwezig te zijn om alle lasten mee te dragen. Mee dragen, zowel letterlijk als figuurlijk. Mijn rugzak is te zwaar geworden. In december brak er iets. Tot aan de grond neergemaaid door faalangst, perfectionisme, over grenzen laten gaan, mezelf verliezen. Maar onder de grond waren daar nog steeds mijn stevige wortels van vertrouwen, moed en geloof in mezelf. Elke dag groeide toch weer dat vertrouwen. Elke dag kreeg ik de kans om lessen te leren. Elke dag telde ik mijn zegeningen. De steun die ik in overvloed kreeg gaf me ook hoop. Dat kleine, onzekere meisje kreeg speldeprikjes van geluk en vertrouwen. Ik mag er zijn. Ik ben wie ik ben en dat is goed zo. Er zijn mensen die mij waarder...

De lente is officieel in het land. Het is maart, mijn favoriete maand. Ik ben jarig maar vooral de wereld hernieuwt zich en dat doe ik ook. Het is tijd voor wat Selah Sue 'Black Part Love', Lucy Pearl 'Don't Mess with my (Wo)Man' en Lily Allen 'Fuck You'! Heerlijk wild gaan, sprankelen, dartelen, shake that ass! Ik heb zoveel goesting in alles, alles is nieuw, opnieuw. Daar hou ik van. Van een nieuw vel, nieuwe mogelijkheden, nieuwe horizonten. Wauw, wat een machtig gevoel dat alles weer kan, alles ligt open, ik laat alles los, laat alles wild en vurig op me afkomen. Ik ben zo klaar voor een nieuw jaar. Volgens de kleur- en stijlconsulente ben ik een 'Winter'-type. Ik ben het er helemaal mee eens. De winter is mijn broedplaats, mijn nest waarin ik ideeën uitbroedt, de periode van zichtbare rust en onzichtbare onrust. De tijd waarin ik even op adem kan komen, waarin ik zaadjes plant en zorg draag voor mijn tere zelf. En dan plots stijgt de temp...

Het aantrekken en afstoten verloopt niet altijd vloeiend maar dat had ik ook niet verwacht. Verwachtingen zijn eenzijdig gemaakte afspraken en kunnen dus zelden echt worden ingelost. De ander weet namelijk niet precies wat jij wil. Interpretaties zijn eenzijdig gemaakte veronderstellingen meestal gestoeld op eigen ervaringen die vaak niets met de huidige realiteit te maken hebben. Conclusie is dat het niet moeilijk is om communicatiestoornissen te ervaren in je relatie. Goedele schrijft deze maand over Geweldloze Communicatie. ja, dat bestaat en als je het toepast word je er zelf gelukkiger van. Niet dat dat gemakkelijk is want we leren blijkbaar van kindsbeen af dat we niet té eerlijk moeten zijn, veel honing en stroop moeten gebruiken en vooral niet rechtsreeks zeggen wat je bedoelt of verlangt. Anders is de kans groot dat de ander je wel eens van de eerste keer zou kunnen begrijpen. Dat keldert dan onze drang naar sensatie want dan kan je prettiger met elkaar omgaan. Ik kan uit...

Dat kleine meisje wordt groot Ze leerde dat ze wel kon zingen en dat ze er best mocht wezen Dat ze van groen houdt en van blauw maar ook van roze en geel en liefst alle kleurtjes door elkaar Dat als het lente wordt ze dan dartel wordt haar wintervacht laat waaien Dat ze mooi mocht zijn en ook wel heel lief Dat ze lieve vriendjes heeft Dat ze geweldige ouders heeft die haar liefhebben wat ze ook doet en hoe ze ook is Dat ze de mooiste man op aarde kent die haar mooier maakt haar hart zachter en stiller maakt Dat ze hem zal koesteren dit hele eindige leven zolang de zon opkomt Dat ze altijd zijn ogen zal zien die haar vol liefde aankijken als ze hem nodig heeft Dat ze nooit spijt heeft hem lief te hebben als was het het einde van de wereld Popje

Sunshine in My Genes Wauw, I feel like a fucking cowboy ! Generous in anger ! Ja, zo helemaal vol gloed van de blakerende zon, het druppelende zweet, het opwaaierende zand! This feels so good! I'm fucking alive ! Wauw! Het bloed stuwt door mijn aderen, zo moet dat voelen, staccato en wild, dansen om te leven! De warmte die ik zelf kan creëren  de energie die stroomt, de woorden die borrelen. En mijn stem die breekbaar door de muur zich een weg baant. Moeizaam haar weg vindt naar buiten, brekend, krakend, vormeloos, waanzinnig angstaanjagend kwetsbaar. Die stem, die jaren opgesloten zat. Ik duw haar naar buiten, de wereld in. Dansend breek ik deuren open. Deuren die mijn geluiden weren. Mijn binnengeluid kon er nooit uit. Bang was ik, net als dat kleine meisje. Elk woord zo vaak gewogen, toch maar gezwegen. Bang. Zo bang. Sunshine in my genes . Dat is hoe ik me voel. Dat ik wil stralen, die zon naar buiten. Mijn stem klinkt mooier als ik haar laat stralen. Nog breekba...

Valangst Mijn zweet kan ik ruiken, angstzweet, langzaam geroken zweet. Bij elke beweging een zweem van mans vocht en in stilte stromend. Vrouwenvocht, vrouwenzweet, de angst regeert, regeerde, want ik ben klaar. Geen angsten meer, of toch, ja, toch. Flink onderschat, dat talent van mij, dat immens danstalent. Dat talent van mij om te voelen, te beleven. Als ik beweeg, beleef ik, intens, intenser, immenser. Vandaar mijn danstalent. Geen remmen dan, geen toeschouwers. Alleen ik en mezelf, zwervend door de ruimte. Explorerend, het kind zoekend en vindend in hoeken en kanten. Ja, dat kind, dat niet durfde, dat dacht dat het niets kon. Het kan wel, weet ze nu. Nu pas. Dertig jaren later. Maar nooit te laat. How, maar, nooit te laat. Altijd net op tijd. Ja, dat is goed, alles is altijd op tijd. Zo gaat het leven. Alles komt altijd net op tijd. Geen vertraging, of toch, maar die stond in het scenario. Vandaar, gepast. Dat kind weer, dat niet durfde, dat dacht dat het niets kon. Dat...

Als ik zelf de soundtrack van mijn leven zou schrijven, dan begin ik bij dit lied.  Les Djinns (Trentemoller Remix) van Djuma Soundsystem  is de sublieme plaat. Elke vezel van mijn lijf en mijn ziel worden bewogen, langzaam en sneller, zacht en luider, subtiel en dominanter, kort en langer, akoestisch en elektronischer, dichtbij en wereldser,... Eigenlijk gewoon keihard zoals ik ben. Niet zomaar iets en in één woord te vatten. Maar wel een beetje van dit en dan weer heel veel van dat maar dan vooral helemaal zoals ik. Toch niet elke keer hetzelfde en toch ook weer wel. Langzaam maar zeker, soms lijkt het einde in zicht en dan onverwacht wordt het weer vervolgd. Zo gaat dat ook met mij en mijn hemelse leven. telkens opnieuw en apart en samen en weer opnieuw maar dan anders. Zacht en langzaam ben ik. En hard en snel. Bij aanvang uniek. Niet door iedereen geliefd. Apart. Uniek. Iedereen een mening en een oordeel. Niet zomaar iemand. Mijn plek in de wereld. Ik verover ze....

Dat het hier stil is betekent dat het elders minder rustig is Dat hier de wind even ligt maakt de stormen groter aan de andere kant Dat de lucht hier koud is is een teken dat de lente warm zal zijn Dat de stilte regeert zal mijn stem binnenkort luider doen klinken Popje